
Uzun zamandır yazmıyorum,yazamıyorum.Hem canım istemiyor hem de basiretim mi bağlandı bilinmez ?Ne yaptık bu kadar zaman ,nişledik diye sorulur elbet .En önemlisi 12 Ocak'da Elif'im göz ameliyatını oldu .(Konuyu bilenler bilir zaten bir daha geçmeyeceğim üzerinden neden olduğunun).Anne olarak hastanede ve sonrasında yaşadıklarım,hissettiklerimin tarifi mümkün değil ancak yaşayan yada anne olanlar anlayabilir.Ameliyat başarılı oldu amacına ulaştı.Hastane çıkışında en zorlandığım 2 şeyden biri Elif'in kan çanağına dönen gözlerine bakabilmek ,ikincisi ise kızımı razı etmeye çalışarak günde 3 kere 2 ayrı göz damlasını o gözlere damlatabilmek.Kaşımasına,ağlamasına mani olmayı ve Eftalya'nın değişen ruh halleri yukardaki ikisinden daha kolay geldi bana.Hastaneye gelen ikizanneleri.net grubundan teyzelerimiz(Aylin,Özlem ve Nilü)ve telefonla yalnız bırakmayan diğer grup üyeleri olamasa bu kadar metanetli bu kadar dik ayakta durabilir miydim bilmiyorum ? Kendi elleriyle beslediler Elif'i ,gazlı bezlerle akan damlalarını sildiler hem fiziken ,hem yürekten yanımdaydılar.
Gelelim bu günden akılda kalanlara ;
Elifim ameliyat önlüğünü ve kendisine verilen beyaz hastane terliklerini çok beğendi
Ameliyat öncesi; yani genel anestezi almadan evvel kendisine verilen kafa yapıcı şurubu bir hüpletmede içti ve 15-20 dk içinde maymuna döndü yavrum.
Ameliyathaneye doktoru Şule ZİYLAN'ın kucağında usul usul ,herşeyden habersiz mutlu ,mutlu girdi.
Odasını Yozgat'tan gelen 4 yaşındaki Mustafayla paylaştı.Mustafa'nın gözüne tüp takılacaktı ve onun ameliyatı bizimkinden daha uzun süren bir ameliyattı.Elif ameliyattayken ben Mustafa'yı sakinleştirdim ,tabii farkında olmadan oda beni :)Mustafa'dan aklımda kalan bir cümle''ya ana varak gidek Yozgat'a ''.Umuyorum oda iyileşmiş ameliyatı başarılı olmuştur.
Ameliyattan çıkıp odaya geldiğinde ilk kucağıma aldığımda kollarımda ''anne evimize gidelim''dedi.
Uyurken ve kendine geldiğinde hiç ağlamadı.Sadece uzunca bir süre gözlerini açmadı ,açmak istemedi kuzum.Ne zaman ki hemşire gelip'' gözlerini açmadan ve biz gözünün durumuna bakmadan gidemezsiniz'' dedi işte o an gözlerini kocaman ,çakmak çakmak açtı kızım.
Eve geldiğimizde durumu izah ettik.Gözlerini görmek istedi aynaya babasıyla beraber baktılar.Sonra ki hergün kanlanma azalmış mı diye ,aynaya baktı kendisi azaldıkça mutlu oldu ''anne gözlerim bak iyileşiyor ''dedi.
Ve en son iki incimiz .İkiside damlatmak istemediği göz damlasıyla alakalı ;
Elif'in göz dr aradım .Elifde kenarda beni dinliyor işte gözün tam içine damlatamıyoruz kirpik diplerine damlatıyoruz ama ağlayınca akıyor olur mu bir faydası yoksa haybeye mi uğraşıyoruz diye sormaktayım.Elimde de dr'un kartviziti var bu arada konuşma bitti telefonu kapattım .Benim cadı kaptığı gibi elimden kartviziti ''artık konuşma istemiyorum ben bu kartı atıyorum diyerek kartı çöpe postaladı '' cadı kızım :))
Akşam damlasını yapacağız tam ,Elif gene yanaşmıyor bir sürü bahane yok
su istiyorum,yok ayıcığımı ver sarılıcam ve enson çişim geldi
dedi.Tuvalete gittik klozette oturuyor çişini yapmakta
-kızım güzel güzel damlanı yapalım mı yoksa gene anneanne kollarından
tutsun mu ?
-anneciğim anneanne kollarımdan tutsun çünkü ben kaçmaya çalışıyorum
Kuzum aslında yaptırmak istiyorda psikolojik olarak korkuları buna
mani oluyor .Yaptığının farkında ama buna engel olamıyorum diyor
kısaca bana